De afgelopen twee weken heb ik een heel onrealistisch tijdsgevoel. Als ik op school zit of nadenk over school, dan lijkt de tijd voorbij te vliegen. Echt, ik weet gewoon niet waar ik nog de tijd vandaan kan halen om al mijn opdrachten af te krijgen. Maar als ik dan kijk naar wanneer mijn vriend weer naar huis komt, heb ik het idee dat er geen eind aan deze twee weken komt.
Wait, what? Jawel, alles is uiteindelijk toch nog goed gekomen met Liselot. Ik had zelf de hoop al lang opgegeven en zag mezelf al als eenzaam oud vrouwtje met zeventig katten, en dat ik dan lelijk en alleen zou sterven. Nou, goed, er is niet heel veel veranderd aan de situatie. Ik word nog steeds een oud vrouwtje en lelijk word ik vast ook wel. Alleen die zeventig katten zullen nu misschien een probleem worden. Ik bedoel, ik wil stiekem écht tientallen poezenbeesten om me heen, dus die zal ik mijn D. dan maar op moeten dringen.
D. ja. Zo heet ie. En verdorie wat ben ik een gelukkig meisje. Gelukkig heb ik met hem nooit hilarische en verschrikkelijke dates moeten doormaken, vandaar dat hij ook eigenlijk niet veel ter sprake is gekomen hier. Maar nu is het dus ‘aan’. En terwijl hij aan de andere kant van de zee aan het werk is, verveel ik me. En dan begin ik steeds meer te denken aan die zeventig katten, die op dit moment toch wel heel erg cuddly en warm en fuzzy zouden zijn. Misschien kan ik er stiekem eentje adopteren, gewoon voor zolang hij weg is.
